Olympus OM-10 body 

Olympus OM-10
W roku 1978, sześć lat po zaprezentowaniu modelu OM-1, trzy lata po pojawieniu się OM-2, zaprezentowanie modelu OM-10 rozpoczęło równoległą linię aparatów serii OM przeznaczoną dla amatorów. Aby utrzymać cenę na "amatorskim" poziomie kilka funkcji OM-2 zostało usuniętych, lub nie są tej samej, bardzo wysokiej jakości.
Korpus oraz migawka są mniej niezawodne (plastikowe elementy korpusu); lustro powoduje więcej wibracji oraz jest o wiele głośniejsze; pokrętło czasów zostało zastąpione opcjonalnym adapterem manualnym; pokrętło wyboru trybu pracy oraz wprowadzania korekcji ekspozycji jest raczej mało wygodne; ścianka tylna oraz matówka 1-13 są przymocowane na stałe; wizjer jest mniejszy (93% zamiast 97%); brak możliwości podłączenia Motor Drive'a (możliwe podłączenie Windera); brak jest pomiaru światła błyskowego typu OTF (odbitego od powierzchni filmu) - jedynie dostępny pomiar światła "stałego", ale czas ograniczono do 2 sekund.
Modernizacja objęła jednak zastosowanie diod LED zamiast wskazówki wskazującej czas.
W roku 1980 ukazała sie wersja specjalna aparatu, ze ścianką tylną umieszczającą datę na filmie, pod nazwą OM-10 QD.
W roku 1982  na rynku amerykańskim zaprezentowano OM-10 FC. Nie różnił się on niczym od oryginalnego OM-10, jednak sprzedawano go razem z adapterem manualnym (dla OM-10 adapter ten trzeba było zakupić oddzielnie). Był to początek różnego nazywania modeli aparatów w zależności od miejsca sprzedaży (Stany Zjednoczone kontra reszta świata), w celu zwalczania tzw. "szarego importu"
OM-10 często są ofiarami "syndromu klejących się styków", objawia się on przedłużaniem czasu otwarcia migawki w stosunku do zmierzonej wartości w wyniku zabrudzenia stykow olejem z prowadnic migawki. OM-10 o numerach seryjnych powyżej 2.000.000 mają styki przeniesione do przodu, tak samo jak w OM-20, i są pozbawione tej wady.